Ana

Nikolay, Ana’ya ?öyle bir bakt?, gözlerini yumdu. Çopur yüzü birdenbire kör bir insan?n yüzüne benzedi, iç geçirip tekrarlad?: “Diyorum ki, çocuklar ana babalar?ndan utanç duy-maya ba?l?yorlar! Sen söz konusu de?ilsin... Pavel sen-den asla utanmaz. Ama ben babamdan utan?yorum. Bir daha onun evine ayak basmam. Babam yok benim... evim de yok! Gözetim alt?nda bulunduracaklar beni, yoksa çeker giderdim Sibirya’ya. Orada sürgünleri kurtar?r, kaçmalar?n? haz?rlard?m...”