Toplanti

Olumun, her seyin bitisi olmasinin ve onemli oldugunu dusundugun her turlu seyin, artik biraz bile onemli olmamasinin harika bir tarafi var. Kocan, cocuklarin karnini doyurabilir, yeni firini calistirabilir, ayrica buzdolabindaki sosisleri de bulabilir. Ve muhim toplantisi aslinda muhim degildi, azicik bile...Erkek kardesime ihanet ettigim noktayi ariyorsam o da burasi olmali. Yanagindaki ete baktim ve ona inanmamaya karar verdim, eger “inanmak” gerekiyorsa. Hepsi buydu. Onun inanilmayi hak etmedigine karar verdim. “Bu kadar aptallasma!” dedim. Baska mi?Pantolonlu sade bir takim ve inanilmaz derecede aptal bir topuklu ayakkabi giyecegim ve ciplak panolarin onunden cakkidi cukkudu gecerken ona sari tavani ve yapis yapis duvarlari sokmesini; on odaya giden antreyi yikmasini ama kucuk mutfaktaki, hayal kurmayi ustundeki pencereden bakarken ogrendigim lavaboyu birakmasini soyleyecegim.Fark etmedigimiz, onemsemedigimiz, anlamak istemedigimiz zamanlarda; kolay olanin, siradanligin guvenli kollarini sectigimiz yasamlarimizda bizi gecmise donduren, oldugumuz kisiyi sorgulatan karanlik bir roman...Size uzanmis bir el var, siz baskalarina uzanirken...